در روز 13 محرم، مهاجرین مالستانی مقیم تهران که دارای 18 هیئت عزاداری بودند، مراسمی را به منظور گرامی داشت از شهدای عاشورایی سال گذشته افغانستان و شهدای مالستان، در مسجد بزرگ نرگس واقع در خیابان فتح (جاده قدیم کرج) برگزار کردند. این مراسم معنوی به میزبانی هیئت چهارده معصوم (ع) منطقه مکنک و خوردک زاییده برگزار گردید . سخنران این محفل جناب استاد اعتمادی، وکیل ولایت غزنی در پارلمان افغانستان، بود که در دهه محرم سفری را به منظور بازدید از مهاجرین افغانستان مقیم جمهوری اسلامی ایران، تدارک دیده بود. وی در این محفل به ایراد سخن پرداخت. متن سخنان معظم له ذیلا تقدیم حضور شما فرهیختگان می گردد.

الحمدلله رب العالمین والصلوة و السلام علی سیدنا محمد و آله الطاهرین
اما بعد عن مولا نا امام حسین (ع) ان لم یکن لکم دینا فکونوا احرارا فی دنیاکم.
سلسله جلیله روحانیت محصلین، دانشجویان، موسفیدان، نوحه خوانان بسیار عزیز و حضار گرامی، السلام علیکم ورحمت الله .
اجازه دهید پیش از همه ادای احترام کنم نسبت به مقام بلند شامخ شهدای اسلام خصوصا سفرکردگان وگمنامان شهدای مالستان که در طول سی سال جنگ و خانه بدوشی غبار فراموشی برخانه و مزار آنها نشسته اند و تشکر کنم از شما هیئات عزاداری مالستانی مقیم تهران، مخصوصا هیئت چهارده معصوم (ع) که به بهانه دور هم جمع شده اید تا یکبار دیگر یاد و خاطره شهدای مالستان را گرامی بدارید. از حسن اتفاق این حقیر را نیز توفیق افتاد که امسال محضر دوستان مهاجر را در ایران درک کنم. آنچه را که من به عنوان ارمغان از این سفر با خودم خواهم برد احساس پاک، شور و شعور بالای سیاسی، نسبت به سرنوشت شما مردم عزیز است. استقبال شما در این مدتی که من حدود 17 الی 18 هیئت عزادار مالستانی مقیم تهران راگشته ام به من این انرژی و روحیه را داد و این پیام را منتقل کرد که شما مردم مستحق خدمتید و ما باید به عنوان وکیل شما از هیج تلاشی نسبت به احقاق حقوق شما دریغ ننماییم و خدای را در این عصر روز 13 محرم به آه و ناله شما، می خوانم که به ما توفیق درک این همه احساسات پاک را عنایت کند.
یادی کنم از همه شهدای مالستان براساس لیستی که ترتیب داده شده است البته این لیست ممکن است ناقص باشد اگر احیانا شهیدی از قلم در این لیست افتاده باشد آن را حمل بر چیزهای دیگر نکنید بلکه به حساب حافظه ناقص ما بگذارید چرا که مقام شامخ تک تک شهدا نزد خدای متعال و ملت شهید پرور مالستان برابر است:
شهید حجت الاسلام بصیر مالستانی شهید حجت الاسلام استاد فیاض، شهید بوستانعلی مجاهد، شهید معلم غلام حسن اخلاصی، شهید ابراهیم رسولی، شهید سلطانعلی بی مزار، شهید حجت الاسلام اعتمادی، شهید یاسر، شهید موسی خان شجاعی، شهید جمعه خان نظری، شهید نسیم کاظمی، شهید حسین خنجری، شهید عبدالحکیم جعفری، شهید حبیب آغای پشی، شهید انصاری، شهید همایون و باقی شهدای مالستان که احیانا ذکر نشده است مقام شان را تکریم و به ارواح بلند شان درود مفرستیم.
دوستان به خاطر رعایت اختصار می خاهم به دو عنوان و مطلب اشاره کنم:
یک دست آوردهای حکومت در طول 11 سال که امروز دقیقا سالگرد نشست بن هم هست.
دو مشکلات و چالش هایی که فراروی نظام فعلی و حکومت وجود دارد.
بی گمان به یاد و خاطره های همه شما هست که وقتی حکومت موقت تشکیل شد در اذهان همه ذهنیت به وجود آمد که ما شاید پس از یک تاریخ پر از جنگ و آشوب به سوی رفاه و آسایش و سعادت منتقل شویم.
در اجلاس بن اول آنچه که برای مردم ما خوش یمن بود حضور9 1 درصدی مردم ما در بدنه دولت بود اما پس از آن یک سری فراز و نشیب هایی بو جود آمد که در ساختار سیاسی دولت ما شاهد آن هستیم. اما آنچه که بنده میخواهم از آن به عنوان دست آورد یاد کنم این است که ما افغانستان را نمی توانیم با ژاپن و کشورهای دیگر مقایسه کنیم. افغانستان را ما فقط می توانیم با افغانستان قبل از 2001 مقایسه کنیم به این معنا که ماباید مقایسه کنیم که ماقبل از 2001 در حوزه معرف چه داشتیم؟ در حوزه صحت عامه چه داشتیم؟ از ارزشهای نوین اسلامی، چه داشتیم آیا در افغانستان انتخابات، رعایت حقوق زنان، نهادهای مدنی، احزاب سیاسی هدفمند و ...، وجود داشت؟ همه ما وشما اذعان داریم که در افغانستان قبل از 2001 هیچ یگ از ارزشهای نوین اسلامی و بشری وجود نداشت. بنا براین ازبن اول به بعد هست که ماسه چهار تا انتخابات را بر گذار کرده ایم. گرچه در انتخابات اول به دلیل نداشتن تجربه و نا آشنایی ما با روند انتخابات، تصمیم گیری ها و نشانه گیری های ما آنطور که باید به وضع مطلوب و هدف اجابت نرسید اما در دور دوم انتخابات ریاست جمهوری و پارلمان، بر اساس تجربیات دوره قبل روزنه ای روشن و جدیدی فراروی مردم ما گشوده شد که نمونه آن پیروزی های پی درپی مردم ما و راهیابی نمایندگان آنان در پارلمان و شوراهای ولایتی بود.
نسبت به معارف نیز ما فاصله زیادی با افغانستان قبل از 2001 و دوران سیاه طالب گرفته ایم. مثلا در ولسوالی مالستان امروز 31 هزار دانش آموز وجود دارد شصت و دو سه باب مکتب اعم از ابتدائیه، متوسطه و لیسه وجود دارد. نزدیک به 700 نفر معلم درکل مالستان مشغول تعلیم، تربیه و آموزش دادن است. به همین دلیل است که وزارت معارف فعلی، با مشکل کمبود امکانات، تهیه مواد درسی، مواجه است. برخی ها اشکال میگیرند که (البته به جا هم هست) در افغانستان رشد کیفی معارف وجود ندارد این حرف درست است اما با این هجومی که مردم ما به سمت معارف آورده اند امکانات موجود پاسخ گو نیست. بودجه ایکه به وزارت معارف اختصاص پیدا می کند نمی تواند یک سوم نیروی موجود و نیازمندیهای آنان را تأمین نماید.
در حوزه صحت عامه در مالستان پیش از 2001 حتی یک باب کلینیک ابتدایی وجود نداشت اما اکنون خوشبختانه حدود پنج کلینیک در پنج نقطه حساس مالستان می باشد وجود دارد که نیازمندیهای صحی مردم را پاسخ گواست مسئله شفاخانه هم در دست پیگیری است. در همین چند روز قبل ما به وزارت صحت عامه سر زدیم و اصرار و وادارکردیم که آن وزارت خانه هیئتی را بفرستد تا نفوس مالستان را برآورد نماید و تشخیص دهد که این ساحه عظیم نیاز به شفاخانه دارد یا ندارد؟
از دیگر دست آوردهای مهم بن اول، آزادی بیان و وجود رسانه ها در افغانستان است امروزه خوشبختانه سی تلویزیون مستقل و غیر مستقل در افغانستان فعلا فعالیت می کند ما نگاه ارزشی به این مسئله نداریم که چه اینها پخش می کند و چه پخش نمی کند چه مقدار شان با موازین اسلامی هم خوانی دارد و چه مقدار شان ندارد بحث اساسی آن است که با وجود این رسانه ها فعلا آزادی بیان وجود دارد.
قانون محو خشونت علیه زنان و کودکان و دیگر ارزشهای پایدار انسانی محصول و دست آورد اجلاس بن است که امروزه در کشور تا حدودی رعایت می شود تصور بنده این است که ما تاکنون گامهای مهمی را به سمت تعالی و پیشرفت همه جانبه کشور برداشته ایم گرچه مشکلات عدیده ای نیز وجود دارد اما امروزه به برکت تلاش های انجام گرفته فصل جدیدی فراروی آحاد ملت مخصوصا مردم ما گشوده شده است که ثمرات و نتیجه بدست آمده از آن امروزه مردم ما را سر آمد ساخته است. به همین دلیل است که برخی از گروه ها و افراد خود خاه در کشور تلاش می کنند که جلو این همه رشد سرسام آور را از مردم ما بگیرند. یک نمونه عرض می کنم آکادمی ملی علمی و نظامی کشور، به جای آنکه تلاش هایش بر اساس شایسته سالاری و فضل محوری باشد متأسفانه بر مدار قومیت پیش می رود در حالیکه دانشگاه جای انسان های لایق، فرهیخته و کمال جو و کمال طلب است نه این که جای سهمیه دادن به پست ها، رنگها، مذاهب و قومیت باشد.
پارسال 600 نفر از دانشجویان ما در آزمون آکادمی علمی نظامی، شرکت کردند اما فقط تعداد 60 نفر از آنها پذیرفته شد اما بقیه یعنی 540 نفر را، به بهانه های مختلف و واهی رد کردند که متأسفانه این تعداد باید راهی کوچه ها، خیابان ها و ولگردی گردند و سر از بیکاری و بی بند وباری در بیاورند. نمونه دیگر کنکور امسال بود که من خودم از خانم سیما سمر شنیدم که ایشان به نقل از داکتر اسپنتا مشاور ریاست جمهور حامد کرزای، می گفت وقتی نتایج کنکور به دست رییس جمهور رسید ایشان دید که بیشترین قبول شدگان از مردم ما و ساحه ولایت غزنی، است، چند دقیقه این طرف و آنطرف راه رفت و گام برداشت و با عصبیت پرسید این نتایج را کی ساخته است؟ من در جواب گفتم این نتایج بر اساس فرم های ساخته شده که قابل دست کاری نیست و منطبق با معیارهای علمی است.
دست آورد دیگری را که می توان در اینجا اشاره نمود اعلان پایتخت شدن غزنی درسال 2007 به عنوان پایتخت فرهنگی جهان اسلام در سال 2013 است. اگرچه این اعلان در سال 2007 صورت گرفت اما در طول پنج سال نخست کارهایی خیلی جدی در این راستا صورت نگرفت تا اینکه نتایج نهایی پارلمان و راهیابی 11 نفر از مردم ما در ولایت غزنی اعلان شد ما 11 نفر نشستیم و از بین خود دو نفر را به عنوان ناظر کمیسیون و مشاور در امر آماده سازی غزنی برای 2013 انتخاب کردیم اما متأسفانه نه کسی به مشورت اینها توجه کرد و نه خودشان در این راستا کاری مناسب و شایسته انجام دادند. پس از آن فشارها، از سوی رسانه ها و نیز اصرارها و پیگیری ها آغاز شد و اکنون نیز ادامه دارد. در این مدت تلاش هایی خوبی در این راستا انجام شده است و ما امید واریم که اگر این پروژه با همین منوال فعلی در این فرصت باقی مانده ادامه یابد آمادگی نسبی گرفته برای سال 2013 گرفته شود البته نه آنطور که مطلوب بود و ما انتظار داشتیم چراکه پنج سال فرصت از دست ما فوت شد و هفت میلیون دالری که به این امر اختصاص داده شده بود نیز به مورد و تناسبش مصرف نشد اما باز هم امید است که بتوانیم غزنی را در سال آینده به عنوان پایتخت فرهنگی جهان اسلام معرفی کنیم..
مسئله دیگری که اکیدا مورد پیگیری ما قرار داشته است و دارد بحث ولایت شدن جاغوری است.
مسئله دیگر این است که ما امسال به لطف خدای متعال توانستیم میدان هوایی را درجاغوری به طول 1600 متر برای به زمین نشستن هواپیماهای کوچک راه اندازی نماییم تا نیازهای مردم ما از این حیث نیز مرتفع گردد. هزینه ساخت این میدان هوایی را، کشور هندوستان به عهده داشت که سال گذشته در سفری که باوزیر ترانسپورت و سه تا وزیر دیگر داشتیم رسما افتتاح شد.
دست آورد دیگر بن اول را می توان سفر سه وزیر و چند نماینده پارلمان در ولسوالی های جاغوری و مالستان را دانست که پارسال اتفاق افتاد وقتی چند وزیر و نماینده در منطقه ای حضور یابد معلوم است که پیامدهای مبارکی را نیز به همراه دارد. جا دارد همین جا تشکر نمایم از استقبال گرمی که مردم ما از وزراء و وکلای شان داشتند این استقبال چه در شنیده و چه در مرادینه به نحوی پرشور بود که وزراء پس از آن سفر بارها و بارها یادی از خاطرات شیرین آن می کنند.
حال بحث اساسی این است که ما باید این کارهای انجام یافته و فرصت های پیش آمده را قدر بدانیم چراکه اگر این فرصت ها را از دست بدهیم اولین کسانیکه در عرصه های سیاسی و اجتماعی متضرر می شوند ما هستیم چنانکه قبل از این هم اولین گلوها از مردم ما بریده شده است.
اشاره ای هم به چالشهای موجود فراروی دولت فعلی داشته باشم. یکی از چالش های مهم در نظام فعلی، بحث مواد مخدر و آفت ویرانگر اعتیاد است متأسفانه ما امروز به عنوان اولین صادر کننده مواد مخدر در جهان شناخته شده ایم. اگرچه در تولید، تکثیر و پخش آن کشورهای هم جوار و جوامع جهانی نیز دست داشته و دارند. به عنوان نمونه شنیده می شود که در برخی موارد مواد مخدر ابتدایی کشور توسط مواد شیمیایی که تولید آنها در انحصار برخی کشورها است تبدیل به مواد پیشرفته می گردد و در اختیار قاچاقچیان، باندهای تبهکار و مصرف کندگان آنها قرار می گیرد. درد آور تر اینکه نزدیک به یک میلیون جمعیت کشور در اثر استفاده از این مواد به مرض خانمانسوز اعتیاد مبتلا گشته است و متأسفانه هر روز به آمار آن افزوده می شود مراکز صحی هم که قادر به پاسخ گویی نیست. اگر مثلا پنج هزار معتاد را درمان می کند ده هزاردیگر به دلیل ارزان بودن و در دسترس بودن مواد مخدر مبتلا می شود.
جوانان و نوجوانان و هرکسیکه پیام من به او می رسد به شما به عنوان یک انسان نه به عنوان یک وکیل یا روحانی توصیه می کنم که بیاییم قدر انسانیت خود را بدانیم و وجود ارزشمند خود را ارزان نفروشیم و عمر و شخصیت گرانمایه خود را بیهوده بر باد ندهیم.
دومین مشکل جدی فراروی نظام فعلی و دولت کنونی فساد اداری است که متأسفانه ما در این مشکل نیز یا به عنوان اولین یادومین کشور شناخته می شویم.
مثلا در مالستان ما یک زمان مقامات مسئول، همه یا بعضی غیر مالستانی بود ما و مردم خیلی حرف نداشتیم چراکه یک غیر مالستانی، دلش به حال مردم ما نمی سوزد اما تأسف اینجا است که حال که تمام مقامات مسئول ما از ولسوال گرفته تا رییس محکمه و اعضای آن و همینطور قومندان و ...، تماما مالستانی است بازهم شکایات و گلایه ها از رشوه خاری و فساد اداری وجود دارد. ما این شکایت را به کی ببریم. در یک سخنرانی که ما در مرکز ولسوالی داشتیم مقامات و مسئولین را تهدید کردیم که اگه زور ما به کرزای و امثال کرزای نمی رسد به شماها می رسد اگه این وضعیت ادامه پیدا کند خود ما دست به کار خواهیم شد. البته یاد ما باشد که خود مردم نیز در دامن زدن به فساد اداری مقصر هستند و آنها را وادار به پول و رشوت گرفتن می کنند.
البته بیشتر هدف بنده فساد اداری در سطح کلان کشور است که چنانکه یک زمان مسئول مبارزه با فساد اداری اظهار کرده بود که اگه بخواهیم با مفسدان این عرصه مبارزه کنیم دولت سقوط خواهد کرد یعنی اینکه لایه لایه دولت در این فساد دست دارند و آلوده اند. نمونه اش کابل بانک است که میلیاردها پول از صندوق آن توسط افراد خاص و شناخته شده برداشت می شود اما دوباره پرداخت نمی گردد وکسی هم نیست که مطالبه کند چرا که اگر مطالبه کند جایش در زندان است و شکنجه و درنهایت اعدام.
مشکل بعدی فراروی دولت فعلی عدم امنیت است تا چندی پیش برخی مناطق کشور نا امن بود اما متأسفانه امروزه تمام مناطق حتی ساحات دور افتاده نیز نا امن است پنج دروازه منتهی به کابل به شمول شاه راهای آن نا امن است.
حال در یک جمع بندی شتابان می توان چنین گفت که مشکلات از یک سو و دست آوردها از سوی دیگر و ظیفه و مسئولیت ما چیست. آیا ما از آینده بیم داشته باشیم یا امید وار به آینده برخی ها می گویند پس از سال 2014 هم زمان با خروج نیروهای حافظ صلح خارجی نا امنی ها، در گیری ها و...، در افغانستان زیاد خواهد شد و باید از آینده نگران بود لکن تصور بنده آن است که ما باید نسبت به آینده امیدوار باشیم چراکه هیچگاه اتفاقات و حوادث نمی تواند احساسات پاک شور وشعور شما نسبت به سر نوشت شما را از شما بگیرد. چنانکه می دانید در سال 2014 دو اتفاق مهم رخ می دهد یک خروج نیروهای خارجی از افغانستان دو انتخابات ریاست جمهوری. خداکند که در این انتخابات توسط دقت نظر و آراء ارزشمند شما فردی انتخاب گردد که به این همه هجران و در بدری مهر پایان بگذارد و مشکلات موجود را از پیش پای ملت افغانستان بردارد. به امید آن روز والسلام علیکم ورحمت الله.
در پایان یکبار دیگر از حضور و احساسات پاک همه شما عزیزان، تشکر می کنم. 

 تهیه و تنظیم: عبدالعلی عادلی

طبقه بندی: دولت افغانستان،  ولایت غزنی،  ولسوالی مالستان ،  شهدای مالستان،  سیاست و اجتماع،  مناسبت های مذهبی، 
کلیدواژه: متن سخنرانی وکیل ولایت غزنی در پارلمان افغانستان، استاد اعتمادی، یاد بود از شهدای مالستان در مراسم روز 13 محرم در تهران، استقبال 18 هیئت عزادار مهاجرین مالستانی در تهران از استاد اعتمادی، یادبود شهدای مالستان،
نشر توســط: گروه مطالعاتی نگاه فردا اشتراک گذاری در فیس بوک اشتراک گذاری در بالاترین اشتراک گذاری در دنباله اشتراک گذاری در کلوب اشتراک گذاری در گوگل ریدر اشتراک گذاری در خوشمزه اشتراک گذاری در فرندفید اشتراک گذاری در توییتر ایمیل کردن این مطلب
آخرین مطالب
همایش مالستان
مجله نگاه فردا
ویژه نامه غزنی
ویژه نامه غزنی شناسی
رویدادهای مالستان
آب و هوای مالستان